10 sierpnia wieczorem nasza Wspólnota uczestniczyła w nabożeństwie przejścia św. M. Klary do nieba, a następnego, świątecznego dnia uczestniczyłyśmy w uroczystej Mszy św., której przewodniczył J.E. Ks. bp Ignacy Dec. W koncelebrze byli zaproszeni kapłani: O. Proboszcz Henryk Całka SJ, O Gwardian Nikodem Suchanek OFM z Kłodzka i O.Kapelan Antoni Dudek OFM. Na zakończenie Mszy św. nastąpiło poświecenie obrazów św.Franciszka i św.Klary malowanych przez p. Joannę Kościukiewicz dla naszego klasztoru.
Wszystkim naszym DOBRODZIEJOM i tym, którzy tamtego pięknego dnia łączyli się z nami w świętowaniu i modlitwie serdecznie dziękujemy i zapewniamy o naszej wdzięczności przed Panem Jezusem w Najśw.Sakramencie.
3 lipca br. s.M. Stanisława obchodziła jubileusz 60–lecia profesji zakonnej. W Mszy św. sprawowanej przez O. Proboszcza Henryka Całkę SJ i naszego O.Kapelana. Antoniego Dudka OFM uczestniczyła najbliższa rodzina naszej Siostry. Podczas tej jubileuszowej Eucharystii Siostra M.Stanisława odnowiła swoje śluby zakonne. Radość jubileuszowa wyrażona w życzeniach towarzyszyła nam podczas świątecznego posiłku i w dalszym wspólnym świętowaniu.
Dnia 3 maja 2010 o godz. 12.00 w naszym kościele siostra M.Katarzyna złożyła po raz pierwszy swoje śluby.
W tej radosnej chwili swą modlitwą i obecnością towarzyszyli naszej Siostrze Rodzice, Rodzeństwo, krewni, zaproszeni Goście i Przyjaciele naszej Wspólnoty. W szczególny sposób dziękujemy Braciom Franciszkanom z Seminarium Wrocławskiego za oprawę liturgiczną i muzyczną Liturgii Eucharystycznej.
Zawiadomienie o wyborze najkorzystniejszej oferty na realizację zadania pn: ” Przebudowa nawierzchni placu przed kościołem Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji na ul. Łukasińskiego w Kłodzku”.
Zawiadomienie o wyborze najkorzystniejszej oferty na pełnienie funkcji inspektora nadzoru nad realizacją zadania pn: ” Przebudowa nawierzchni placu przed kościołem Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji na ul.
Czternaście lat temu, Sługa Boży Jan Paweł II ustanowiłŚwięto Ofiarowania Pańskiego ŚwiatowymDniem Życia Konsekrowanego.
W Posynodalnej Adhortacji Apostolskiej „VITA CONSECRATA ”Jan Paweł II mówi: „Życie konsekrowane, głęboko zakorzenione w przykładzie życia i w nauczaniu Chrystusa Pana, jest darem Boga Ojca udzielonym jego Kościołowi za sprawą Ducha Świętego. Dzięki profesji rad ewangelicznych charakterystyczne przymioty Jezusa dziewictwo, ubóstwo i posłuszeństwo— stają się w pewien swoisty i trwały sposób „widzialne” w świecie, a spojrzenie wiernych zwraca się ku tajemnicy Królestwa Bożego, które już jest obecne w historii, ale w pełni urzeczywistni się w niebie”
Na przestrzeni wieków Bóg powoływał i nadal powołuje ludzi do swojej wyłącznej służby. Różne są formy życia konsekrowanego, począwszy od życia monastycznego na Wschodziepoprzez stan dziewic Bogu poświęconych, zakony oddane bez reszty kontemplacji. Na Zachodzierozwinęły się liczne formy życia konsekrowanego oddane dziełom apostolskim, Instytuty świeckie, Stowarzyszenia życia apostolskiego.
Młodość i żywotność Kościoła przejawia się w nowo powstających lub odnowionych formach życia konsekrowanego.
„ Sens powołania do życia konsekrowanego: jest ono wyłączną inicjatywą Boga (por. J 15, 16), który oczekuje od tych, których wybrał, odpowiedzi w postaci całkowitego i wyłącznego oddania się Jemu”.(Vita Consecrata)
„..życie mniszek klauzurowych, oddających się przede wszystkim modlitwie, ascezie i gorliwej trosce o rozwój życia duchowego „nie jest niczym innym, jak dążeniem do niebieskiego Jeruzalem, zapowiedzią Kościoła eschatologicznego, trwającego niezmiennie w posiadaniu i kontemplacji Boga”.
Postrzegana w świetle tego powołania i misji w Kościele klauzura zaspokaja potrzebę przebywania z Chrystusem, odczuwaną jako nadrzędna. Wybierając zamkniętą przestrzeń jako środowisko życia, mniszki klauzurowe mają udział w całkowitym wyniszczeniu się Chrystusa poprzez radykalne ubóstwo, którego wyrazem jest wyrzeczenie się nie tylko rzeczy, ale także „przestrzeni”, kontaktów i wielu dóbr stworzonych. Ten szczególny sposób ofiarowania „ciała” pozwala im bardziej odczuwalnie zagłębić się w misterium eucharystyczne. Mniszki ofiarowują się wraz z Jezusem za zbawienie świata. Ich dar ma nie tylko aspekt ofiary i zadośćuczynienia, ale zyskuje także wymiar dziękczynienia składanego Ojcu przez udział w dziękczynieniu umiłowanego Syna.
Klauzura, wyrastająca z tego duchowego dynamizmu, jest nie tylko niezmiernie wartościowym środkiem ascetycznym, ale sposobem przeżywania Paschy Chrystusa. Poprzez doświadczenie „śmierci” staje się obfitością życia i jawi się jako radosne zwiastowanie i prorocza zapowiedź życia oddanego całkowicie Bogu w Jezusie Chrystusie (por. Rz 6, 11), które może stać się udziałem każdego człowieka i całej ludzkości. Klauzura symbolizuje zatem tę „izdebkę” ludzkiego serca, w której każdy powinien trwać w jedności z Panem. Przyjęta jako dar i wybrana jako dobrowolna odpowiedź miłości, jest miejscem duchowej komunii z Bogiem oraz z braćmi i siostrami, w którym ograniczoność przestrzeni i kontaktów zewnętrznych sprzyja wewnętrznemu przeżywaniu wartości ewangelicznych (por. J 13, 34; Mt 5, 3. 8).
Wspólnoty klauzurowe, umieszczone niczym miasta na górze i światła na świeczniku (por. Mt 5, 14-15), mimo prostoty swego życia ukazują wyraźnie cel, ku któremu zmierza cała kościelna wspólnota. „Żarliwa w działaniu i oddana kontemplacji” kroczy ona drogami czasu, wpatrzona w przyszłe zjednoczenie wszystkiego w Chrystusie, kiedy to Kościół „z Oblubieńcem swoim ukaże się w chwale (por. Kol 3, 1-4)”, a Chrystus „przekaże królowanie Bogu i Ojcu i gdy pokona wszelką Zwierzchność, Władzę i Moc (…), aby Bóg był wszystkim we wszystkich” (1 Kor 15, 24. 28).(Vita Consecrata)
W Zakończeniu swej Adhortacji Jan Pawel II pisze:
„Także dzisiaj jest to właściwa odpowiedź na pytanie o przydatność życia konsekrowanego, które zadaje sobie — czasem w dobrej wierze — wielu ludzi: czy nie można by spożytkować własnego życia w sposób bardziej wydajny i racjonalny z korzyścią dla społeczeństwa? Odpowiedź Jezusa brzmi: „Zostaw ją!”.
Dla tych, którzy otrzymali bezcenny dar szczególnego naśladowania Pana Jezusa, jest oczywiste, że można i należy kochać Go sercem niepodzielnym i że można poświęcić Mu całe życie, a nie tylko niektóre gesty, chwile czy działania. Rozlanie drogocennego olejku — znak czystej miłości, nie podyktowany żadnymi względami „utylitarystycznymi” — jest dowodem bezinteresowności bez granic, która wyraża się przez życie oddane całkowicie miłości Chrystusa i Jego służbie, poświęcone Jego Osobie i Jego Mistycznemu Ciału.”
Następnie Ojciec św.zwrócił się domłodzieży:
„ Do was, młodzi, mówię: jeśli słyszycie wezwanie Chrystusa, nie odrzucajcie go! Odważnie wejdźcie na wielkie drogi świętości, które wytyczyli wybitni święci i święte, idąc za Chrystusem. Bądźcie wierni ideałom, typowym dla waszego wieku, ale nie wahajcie się przyjąć zamysłu Boga wobec was, jeśli On was wezwie, byście szukali świętości w życiu konsekrowanym. Podziwiajcie wszystkie dzieła Boże w świecie, ale umiejcie zatrzymać wzrok na rzeczywistościach, które nigdy nie przeminą.
Trzecie tysiąclecie czeka na wkład wiary i inicjatywy rzeszy młodych konsekrowanych, aby świat stał się miejscem bardziej radosnym, zdolnym przyjąć Boga, a w Nim wszystkich Jego synów i córki”
Do rodzin:
„ Zwracam się do was, chrześcijańskie rodziny. Wy, rodzice, składajcie dzięki Panu, jeśli powołał jedno z waszych dzieci do życia konsekrowanego. Powinno to być — jak zawsze w przeszłości — wielkim zaszczytem dla rodziny, jeśli Bóg zechce na nią spojrzeć i wybierze jednego z jej członków, aby zaprosić go do wejścia na drogę rad ewangelicznych! Rozpalajcie w sobie pragnienie oddania Bogu jednego ze swych dzieci, aby służyło miłości Bożej w świecie. Cóż mogłoby być piękniejszym owocem waszej małżeńskiej miłości?
Modlę się za was, rodziny chrześcijańskie, abyście zjednoczone z Chrystusem przez modlitwę i życie sakramentalne stawały się środowiskami otwartymi na przyjęcie powołań”
Niech modlitwa Sługi Bożego Jana Pawła II w intencji osób konsekrowanych stanie się naszą częstą modlitwą:
„…Duchu Święty, Miłości rozlana w sercach, który umysłom udzielasz łaski i natchnienia, odwieczne Źródło życia, który doprowadzasz do końca misję Chrystusa przez różnorakie charyzmaty, prosimy Cię za wszystkie osoby konsekrowane. Napełnij ich serca głęboką pewnością, że zostały wybrane, aby kochać, wielbić i służyć. Pozwól im zaznać Twojej przyjaźni, napełnij je Twoją radością i pociechą, pomagaj im przezwyciężać chwile trudności i podnosić się po upadkach, uczyń je odblaskiem Boskiego piękna. Daj im odwagę podejmowania wyzwań naszych czasów i łaskę ukazywania ludziom dobroci i człowieczeństwa Zbawiciela naszego Jezusa Chrystusa (por. Tt 3, 4).
W dniach od 30 listopada do 5 grudnia odprawiałyśmy nasze rekolekcje. W adwentowe oczekiwanie wprowadził nas przez medytację nad Słowem Bożym O. Bogdan Kocańda ofm conv z Rychwałdu.
5 października po mszy św. wieczornej uczestniczyłyśmy w Nabożeństwie upamiętniającym śmierć św. O. Franciszka. Tradycyjnie już Transitus został przygotowany i przedstawiony w naszym kościele przez Braci postulantów Ojców Franciszkanów z Kłodzka.
Dziękujemy Ojcu Magistrowi i Braciom za przybliżenie nam i wiernym uczęszczającym do naszego Kościoła ostatnich chwil życia Poverella na ziemi.
4 października w Uroczystość św. Franciszka zakończyły się obchody 800 lecia ustnego zatwierdzenia Reguły św. Franciszka. Wciągu całego Jubileuszowego Roku towarzyszyłyśmy Braciom Mniejszym naszą modlitwą o dar jeszcze wierniejszego naśladowania Chrystusa za wzorem Biedaczyny z Asyżu .
W myśl poniższej propozycji o. José Rodrígueza Carballo OFM, ministra generalnego całego Zakonu Braci Mniejszych, pragniemy w jedności z Ubogimi Paniami św. Klary z całego świata i Zakonem Braci Mniejszych, podjąć refleksję nad początkiem życia św. Klary w klasztorze św. Damiana (San Damiano) w Asyżu: 2009 – temat: Powołanie; treść: tożsamość i relacja z pierwszym Zakonem; sposób realizacji: odkrycie źródeł. 2010 – temat: Kontemplacja; treść: życie duchowe, życie w Chrystusie; sposób realizacji: słuchanie, milczenie, nawrócenie. 2011 – temat Ubóstwo; treść: refleksja nad wyborem ubóstwa, mniejszości, ogołocenia siebie i oddania; sposób realizacji: konkretne wyrazy solidarności. 2012 – rok wspólnej celebracji: Święta jedność.
